ولادت امام رضا(ع) در خاوران فراموش شدنی نیست، اما فراموش شده!

در سال‌های نه‌چندان دور، همزمان با سالروز ولادت امام رضا(ع)، جشن‌هایی باشکوه با محوریت مردم در این شهر برگزار می‌شد؛ جشن‌هایی که بیشتر از آنکه به پشتوانه نهادهای رسمی باشد، نتیجه ایمان، عشق و مشارکت جوانان دلسوز محلات بود. جشن بزرگ در پارک شیخ احمدی و پارک محله ای (بهزیستی)، نمونه‌ای از این تلاش‌های مردمی بود که حال و هوای خاصی به شهر می‌بخشید و فضای معنوی خاوران را دوچندان می‌کرد.
شعر مشهور امام جمعه فقید خاوران حاج اقای هاشمی، هنوز در اذهان مردم طنین‌انداز است: «بیا خاوران بین صفا در فضا، به شهر علی‌ بن‌ موسی‌ الرضا»
اما امسال نه از صفا خبری بود و نه از فضای نورانی. تنها خاطره‌ای کم‌فروغ از آنچه باید باشد، باقی مانده است.
هرچند شرایط اقتصادی، کمبود منابع و نبود حامیان مالی می‌تواند یکی از عوامل کم‌رنگ شدن این مراسم‌ باشد، اما این توجیه نمی‌تواند پاسخی قانع‌کننده برای عملکرد کم‌رنگ نهادهای فرهنگی و مسئولان شهری باشد؛ کسانی که به جای عمل مؤثر، به گزارش‌دهی صوری بسنده کرده‌اند و از نقش‌آفرینی واقعی غافل مانده‌اند.
در حالی که خاوران با افتخار لقب «شهر امام رضا(ع)» را یدک می‌کشد، امسال نه‌تنها تلاشی برای برافراشتن پرچم رضوی در قامت این شهر نشد، بلکه حتی روشنایی‌هایی که در سال‌های گذشته هم کم‌رنگ‌تر شده بودند، حالا کاملاً خاموش‌اند.
با این وجود، تشکیل کارگروه مردمی و مذهبی تحت عنوان عید غدیر که اخیراً با حضور افراد حقیقی، حقوقی و تشکل‌های مذهبی خاوران آغاز به کار کرده، بارقه امیدی برای آینده است.
این کارگروه با هدف نهادینه‌سازی فرهنگ غدیر در حال برنامه‌ریزی و فعالیت است و امید می‌رود که در مسیر خدمت به اهل بیت(ع) و تعالی فرهنگی شهر موفق باشد.
همچنین تلاشهای هیئت منتظران ظهور مهدی(عج) و مجموعه مدیریت شهری (شورا و شهرداری)در دوسال اخیر جهت برپایی جشن باشکوه غدیر در پارک شیخ احمدی که مورد استقبال کم نظیر مردم خاوران و شهرستان های همجوار واقع شد قابل ستایش است، این امر موجب شد تا برگزاری جشن غدیر تبدیل به یک مطالبه گری مردمی شود.
در پایان، ضمن تقدیر از مردم شریف و متعهدی که در سال‌های گذشته با امکانات اندک و عشق فراوان، حق ارادت را به‌جا آوردند، از مسئولان فرهنگی و شهری انتظار می‌رود که بیش از پیش در مسیر احیای هویت رضوی خاوران گام بردارند. شهری که نام امام رضا(ع) را بر خود دارد، شایسته جلوه‌ای آشکار از عشق و ارادت به این امام بزرگوار است؛ نه خاموشی و فراموشی.