یادمان شهید گمنام خاوران، اسیر فراموشی و بی توجهی!

پروژه‌ای که با وعده احداث پارک عمومی و فضای فرهنگی کلید خورد، پس از گذشت سالها، نه تنها پیشرفتی نداشته بلکه در بسیاری از بخش‌ها به حال خود رها شده است. هیئت امنای حقوقی این مکان که در ابتدا با امید و برنامه‌ریزی وارد میدان شدند، اکنون در برابر وضعیت اسفبار موجود سکوت اختیار کرده‌اند.
زیرساخت‌های ابتدایی مانند آسفالت مسیر که با کش‌وقوس فراوان آغاز شد، همچنان نیمه‌تمام باقی مانده است. فضا‌سازی محیطی نیز بیش از یک سال است که کوچک‌ترین تغییر یا رسیدگی به خود ندیده و پرچم‌هایی که نام‌های مقدس بر آن‌ها نقش بسته، یا به زمین افتاده‌اند یا روی پایه‌هایی فرسوده و رهاشده باقی مانده‌اند. این وضعیت نه تنها شایسته این مکان نیست، بلکه نشان‌دهنده ضعف جدی در مدیریت و نظارت است.
نقص در انشعاب آب سرویس بهداشتی و وضوخانه، مشکلی است که لاینحل مانده است. از سوی دیگر، سیستم روشنایی نیز با خرابی فتوسل برج نوری دچار اختلال شده و در نتیجه، چراغ‌ها به‌صورت ۲۴ ساعته روشن مانده‌اند؛ اتلافی آشکار از منابع عمومی که نتیجه‌ی مستقیم بی‌توجهی متولیان است.
وضعیت بهداشتی نامطلوب، نبود سطل زباله کافی و نبود دوربین‌های نظارتی نیز این مکان را در برابر تخریب اموال و تعرض افراد بی‌مسئولیت آسیب‌پذیر کرده است. از سوی دیگر، پروژه المان که منابع مالی آن حتی زودتر از پروژه یادمان شهید گمنام دیگر در شهرستان تأمین شد، همچنان دست‌خوش بی‌توجهی و سهل‌انگاری متولیان مانده و نشان از اولویت‌بندی نادرست و نبود مدیریت واحد دارد.
در این میان، خاموشی و سکوت تشکل‌های مرتبط در برابر بی‌احترامی آشکار به اسامی متبرکه‌ای که بر پرچم‌های زمین‌افتاده نقش بسته‌اند، جای پرسش و تأمل بسیار دارد. وقتی حرمت نام‌های مقدس این‌گونه زیر غبار بی‌توجهی مدفون می‌شود، سکوت مدعیان، بلندترین فریادِ غفلت است.
اینها تنها بخشی از فهرست بلند مشکلاتی‌ست که مکان مقدسی چون یادمان شهید گمنام خاوران با آن روبروست. مکانی که با همت و عشق مردم و جوانان در ایام تشییع شهدا آماده‌سازی شد، اما امروز در سایه بی توجهی مسئولان به حال خود رها شده است. مردمی که سنگ تمام گذاشتند، حالا تنها نظاره‌گر زمین‌ماندن کاری هستند که باید ادامه‌اش را مسئولان به دوش می‌کشیدند.
و امروز، در اوج این بی‌توجهی‌ها، شتران بی‌ساربان در محوطه یادمان شهید گمنام جولان می‌دهند؛ گویی این‌جا نه محلی برای تکریم شهدا، که صحنه‌ای‌ست برای نمایش روشن بی‌مدیریتی، بی‌تفاوتی، و فراموشی!